Fabian Florant: self made dromenmaker

TopSportLease-ambassadeur Fabian Florant (34) eindigde bij de Spelen in Rio als 22e op de hink-stap-sprong. Een tegenvaller? De mooiste dag uit zijn leven juist. Een verhaal over dromen, trainen zonder geld en nagekomen beloftes.

Een onbeduidende middag in Nederland; een frisse zonnige morgen in Rio de Janeiro. Fabian Florant schudt zijn hoofd als-ie wegloopt uit de zandbak van het Braziliaanse Olympisch Stadion. Dit was zijn laatste poging. Wéér niet. 16,51 meter blijft zijn beste resultaat en dat is tien centimeter te weinig om de volgende ronde te halen. Zijn naam zal even later als nummer 22 op het uitslagenblad verschijnen. Hij kijkt naar het zand waar-ie net landde en schudt zijn hoofd. Nogmaals.

Toch breekt niet veel later een lach door op het gezicht van de dan 33-jarige Nederlander met roots op Dominica. Wat wil je ook. Hij stáát gewoon op de Olympische Spelen. Dit is waar-ie zijn leven lang voor heeft gevochten. Twee dingen beloofde hij ooit aan zijn vader. Dat hij een doctoraat zou halen én ooit op de Olympische Spelen zou staan. Maar ook Fabian zelf moet in de jaren voor Rio niet meer in die olympische missie geloofd hebben.

,,Dit is een life achievement, echt waar, een life achievement.” Wie Florant hoort praten, denkt te maken te hebben met de zoveelste door Amerika beïnvloedde sporter die smijt met superlatieven, maar niets is minder waar. Wie zijn levensverhaal kent, snapt zijn opnieuw oplaaiende blijdschap. ,,Volgens mij ben ik de eerste Nederlander in meer dan tachtig jaar die als hink-stap-springer de Spelen heeft gehaald. Alleen dat is al historisch. Om eindelijk olympisch atleet te zijn betekent echt alles voor me. Alles wat ik in mijn leven heb op moeten geven, alles waar ik zo intens voor gewerkt heb: het maakt het in één klap waard.”

Fabian is zoon van een Nederlandse moeder en een vader van Dominica, een eiland in het Caribisch gebied – niet te verwarren met de Dominicaanse Republiek. Hij werd er zelf geboren en knokte zich via goede resultaten op jeugdtoernooien naar een beurs voor de Amerikaanse Missouri State University. Daar ontplooide hij zich niet alleen als economiestudent op weg naar dat zo gewenste doctoraat, maar ook als atleet. Zijn resultaten vielen ook in Nederland op en regelmatig maakte hij de overtocht. Niet zonder succes: Florant veroverde één NK-titel in het verspringen en meer dan tien (indoor en outdoor) op de hink-stap-sprong. En passant zette hij ook het stokoude Nederlands record van Peter van Leeuwen op zijn naam.

Rio bereikt

Toch was er van een gelukkig huwelijk tussen Fabian en zijn moederland lang geen sprake. Hij had geen A-status van NOC*NSF en ook de ondersteuning door de Atletiekunie liet in zijn ogen te wensen over. Om de belofte aan zijn vader toch waar te kunnen maken, nam Fabian in 2014 een ingrijpend besluit: hij ging fulltime werken.

Einde carrière, einde olympische droom, zullen velen gedacht hebben. In werkelijkheid was het ’t startpunt voor Fabian’s ingewikkelde Road to Rio. Zonder steun vanuit de Nederlandse bonden moest hij het op eigen kracht zien te rooien. Door zich een jaar lang het snot voor de ogen te werken hoopte hij voldoende centen binnen te harken om daarna alles op een trainingstraject richting de Spelen te zetten.

Niemand leek het in hem te zien zitten. Zelfs privé-sponsors waren er nauwelijks. Om rond te kunnen komen sliep de atleet toen-ie de training inmiddels weer hervat had wekenlang bij vrienden in Florida. Inkomsten- en thuisloos. Een gebroken man, noemde-ie zichzelf.
Toch wierpen de keuzes van die gebroken man hun vruchten af. Eind april 2016 verpulverde hij in het Amerikaanse Clermont zijn eigen Nederlandse record. Toen hij – na bijna 17-meter – weer op de grond terecht kwam, was zijn carrière geslaagd. Limiet gehaald: Rio bereikt. Veel mooier zou het voor de self made hink-stap-springer nooit meer worden.